❉᭄͜͡شبکـہ هاے اجتماعے پوریا رضاتبار بالانقیبی❉᭄͜͡

مرگ، مکانی است که در آن همه تفاوت‌ها و رنج‌ها محو می‌شوند

بزرگ‌ترین تراژدی، مرگ نیست، بلکه زندگی نکردن پیش از مرگ است

مرگ، پایانِ فصلِ حضور است، نه پایانِ داستانِ وجود

خاطره، تنها پلی است که میانِ زندگان و مردگان برقرار می‌ماند

مرگ، تنها راهِ رهایی از زندانِ تن و زنجیرِ زمان است

ما در لحظه‌ی تولد، شروع به شمارشِ معکوس برای ملاقات با مرگ می‌کنیم

مرگ، سایه‌ای است که همواره در پیِ نورِ زندگی می‌دود

رخت بربستن از جهان، یعنی بازگشت به آغوشِ بی‌کرانِ سکوت

مرگ، آخرین و بزرگ‌ترین سفرِ انسان به سوی ناشناخته‌هاست

مرگ، سکوتی است که تمام فریادهای زندگی را در خود می‌بلعد

ما نمی‌میریم، بلکه تنها از مرزهای زمانیِ محدود، فراتر می‌رویم

مرگ، تنها حقیقتی است که از تمام دروغ‌های زندگی، صادق‌تر است

زندگی، مانندِ یک شعر است؛ گاه کوتاه و گزنده، و گاه بلند و پر از تکرار، اما همیشه پُر از معنا

ما در زندگی، تنها به دنبالِ پاسخ‌ها نیستیم، بلکه در جستجویِ پرسش‌هایِ درست هستیم

زندگی، فرصتی است برای تبدیل کردنِ خاکِ بی‌ارزشِ وجود به طلایِ تجربه

هنرِ زندگی، یافتنِ نظم در میانِ آشفتگی‌های بی‌‌پایانِ هستی است

زندگی همان چیزی است که وقتی مشغولِ نقشه‌کشیدن برای آینده‌ای دیگر هستید، رخ می‌دهد

زندگی، تضادِ بی‌پایانِ روشنایی و تاریکی است؛ و زیبایی در پذیرشِ هر دو نهفته است

می دونستی که خاک فرش منه
رفتی نموندی
چرا بخت سپیدو به سیاهی نشوندی
می دونستی فقط تو رو دارم
رفتی نموندی
چرا مرغِ امیدو از این خونه پروندی
درویشم و دنیا واسم یه مشت خاکه
همه دار و ندارم فقط یه دل پاکه
درویشم و دنیا واسم یه مشت خاکه
همه دار و ندارم فقط یه دل پاکه
می دونستی که خاک فرش منه
رفتی نموندی

ما نه برای ماندن، که برای گذشتن و اثری از خود بر جای گذاشتن در این جهان هستیم